เสียงธรรมจากห้อง “เมตตาภิรมย์กรรมฐาน”
วันอาทิตย์ที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๖๙
เรื่อง ภัยพิบัติแห่งวัฎสงสาร
โดย อาจารย์ คณานันท์ ทวีโภค
กำหนดสติในความรู้สึกตัวทั่วพร้อม กำหนดรู้ทั่วร่างกายตั้งแต่ศีรษะไล่ลงไปถึงปลายเท้า รู้กายรู้อิริยาบถ จากนั้นผ่อนคลายร่างกาย กล้ามเนื้อทุกส่วนทั่วร่างกายผ่อนคลาย เพื่อปล่อยวางจากร่างกายขันธ์ ๕ ปล่อยวางผัสสะ ความเชื่อมโยงความรู้สึกในกายขันธ์ ๕ ตัดผัสสะคือความสนใจห่วงใยเกาะเกี่ยวเชื่อมโยงกับร่างกายขันธ์ ๕ ผ่อนคลาย ปล่อยวางตัดขันธ์ ๕ เพื่อเข้าสู่สภาวะความสงบของจิต แยกรูปแยกนามแยกกายแยกจิต น้อมจิตเข้าสู่ความสงบ จากการปล่อยวางขันธ์ ๕ จิตสงบระงับจากกายสังขาร ประคองทรงอารมณ์ในความสงบจากการตัดขันธ์ ๕ สภาวะที่จิต ปล่อยวาง ว่าง ปราศจากความยึดโยงกับร่างกาย
เมื่อจิตสงบปล่อยวาง เราน้อมจิตเข้าสู่สมาธิในสมถกรรมฐาน ในพื้นฐานอันเป็นวิหารธรรมคืออานาปานสติวิหาร กำหนดน้อมจินตภาพนึกภาพลมหายใจเป็นเหมือนกับแพรไหมพริ้วผ่านเข้าออกในกาย สติกำหนดดูกำหนดรู้ในลมหายใจ ตลอดสายตลอดของกองลม ประคับประคองให้กระแสลมหายใจที่เหมือนกับแพรไหมพริ้วผ่านเข้าออกราบรื่นต่อเนื่องลื่นไหล ลมหายใจเข้าก็รู้ ลมหายใจออกก็รู้ ลมหายใจสงบเบาสบายก็กำหนดรู้อยู่ กำหนดรู้ในลมหายใจ กำหนดรู้ในอารมณ์ใจ ลมหายใจยิ่งละเอียด อารมณ์ใจเรายิ่งสงบเบา อารมณ์ใจยิ่งสงบเบา จิตยิ่งเป็นสุข จิตยิ่งสงบเข้าถึงสมาธิ จิตสงบเข้าถึงสมาธิ จิตย่อมเข้าถึงธรรมที่ละเอียดประณีต พิจารณาธรรมได้ด้วยใจอันเป็นอุเบกขารมณ์ พิจารณาเห็นตรงตามความเป็นจริง ประคับประคองสภาวะแห่งความสงบของจิต ทรงความสงบ ทรงฌาน เมื่อจิตสามารถทรงในความสงบได้อย่างทรงตัว มีความเสถียร มีความตั้งมั่น ไม่มีความหวั่นไหว ไม่มีการกวัดแกว่งของใจของเรา เราก็เดินจิตเข้าสู่สมาธิที่สูงขึ้น กำหนดน้อมให้จิตเรารวมเป็นหนึ่ง นิ่งหยุดเป็นหนึ่ง เป็นเอกัคคตารมณ์ หยุดจิต หยุดความคิด หยุดลมหายใจ หยุดการปรุงแต่งทั้งหลาย หยุดอกุศลกรรมทั้งหลาย หยุดอวิชชา หยุดความโลภ โกรธ หลง ทั้งปวง นิ่งหยุดสงบ
จากนั้นเดินจิตเข้าสู่สมถสมาธิ อภิญญาจิตมีความเป็นทิพย์คือกสิณ ปล่อยวางจากความสนใจในลมหายใจมากำหนดอยู่กับจุดที่หยุด จากจุดที่หยุด กำหนดให้ก่อเกิดขึ้นเป็นดวงแก้วใสสว่าง ดวงแก้วที่ใสสว่างใหญ่ขึ้น ใสขึ้น สว่างขึ้น อารมณ์จิตเข้าถึงความผ่องใสเบิกบานเป็นสุข ความสว่างของนิมิตคือความสว่างของดวงจิต ความสว่างของดวงจิตก็คือความสว่างของรัศมีกาย ความสว่างของรัศมีกายเกิดขึ้นจากกำลังของบุญ บุญอันรวมตัวก่อเกิดสะสมมาในจิตดวงนี้ จากทานก็ดี จากศีลก็ดี จากภาวนา การเจริญพระกรรมฐาน การแผ่เมตตาก็ดี และที่สำคัญและพิเศษที่สุดก็คือความสว่าง ความสะอาดจากดวงจิตที่ตัดกิเลส ตัดสังโยชน์ ตัดร่างกายขันธ์ ๕ ความสว่างของจิตดวงแก้วของเรายิ่งใสขึ้น สว่างขึ้น จากดวงแก้วที่ใสสว่างเป็นอุคคหนิมิต ค่อย ๆ ทรงสภาวะที่สว่างขึ้น จนปรากฏสภาวะเป็นปฏิภาคนิมิต คือเป็นประกาย เป็นดวงเพชรระยิบระยับ กำหนดน้อมนึกทรงภาพนี้ไว้ในจิต เห็นในจิต รู้ในจิต สัมผัสได้ด้วยจิต ภาพของจิตที่เป็นเพชรประกายพรึกนั้นจะเกิดกำลังของสมาธิ กำลังของกสิณได้ก็ต่อเมื่อจิตของเราเข้าถึงอารมณ์พระกรรมฐาน
อารมณ์พระกรรมฐานก็คือในกรรมฐานแต่ละกองนั้นก็มีอารมณ์ อารมณ์ที่พิจารณาไป ใคร่ครวญไปในกรรมฐานกองนั้น สำหรับกำลังอารมณ์ของพระกรรมฐานในหมวดของกสิณ อารมณ์ของกสิณก็คืออารมณ์ความผ่องใส ความเป็นสุข ความเอิบอิ่ม ความรู้สึกถึงความสว่าง รู้สึกถึงพลังงานของจิต ยิ่งดวงจิตใสสว่างเป็นเพชรระยิบระยับมากเท่าไหร่ จิตยิ่งมีความสุข ยิ่งมีความอิ่มเอิบ ยิ่งรู้สึกได้ว่าแสงสว่างนั้นก็คือพลังงานของจิต พลังงานที่กำเนิดจากภายใน พลังงานที่กำเนิดจากการสะสมในบารมีทั้ง ๓๐ ทัศ ทาน ศีล ภาวนาทั้งหลาย ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ที่ปฏิบัติในวิสัยของสาวกภูมิก็ดี หรือพุทธภูมิก็ดี แต่กำลังบุญนั้นก็สะสมไว้ในจิตของเรา ผ่านมาในแต่ละภพแต่ละชาติ สะสมรวมกันเป็นแสงสว่าง ส่งผลให้กายทิพย์ในยามที่ปรากฏขึ้น หรือไปจุติในภพต่าง ๆ กำลังบุญที่สะสมมามากเท่าไหร่ ตบะเดชะจากการเจริญพระกรรมฐานสะสมรวมตัวมามาก มานาน ฌานสมาบัติมีความแก่กล้า คำว่าแก่กล้านั้นหมายความว่าเป็นระดับของฌานที่สูงมากเพียงใด การพิจารณาตัดกิเลสยังความบริสุทธิ์ของจิตให้ปรากฏขึ้นมีมากเพียงใด พลังงานแสงสว่างรัศมีจิตนี้ก็สะสมอยู่ในจิตแต่ละดวง มีความแตกต่างกัน มีความสว่างไม่เท่ากัน และก็มีฐานของสิ่งที่เรียกว่าของเก่า คือบุญเก่า บารมีเก่าที่เคยฝึกเคยปฏิบัติมาไม่เท่ากัน ดังนั้นญาณเครื่องรู้ ความเป็นทิพย์ ความรู้พิเศษต่าง ๆ ในแต่ละดวงจิต ภาพที่ปรากฏเห็นในนิมิตในญาณเครื่องรู้จึงมีความแตกต่างกัน มีความชัดเจนไม่เท่ากัน ไม่เสมอกัน
ตอนนี้ก็ให้เราฝึกปฏิบัติทรงอารมณ์ ทรงสภาวะ เรียกว่าการทรงกรรมฐานให้เต็มกำลังที่สุด ทรงสภาวะที่จิตเป็นเพชรประกายพรึกที่สว่างที่สุด ผ่องใสที่สุด จิตของเราเอิบอิ่มที่สุด ตั้งกำลังใจว่ากำหนดรู้ภายในจิตของเรา จิตนี้ประภัสสร จิตนี้เปี่ยมรัศมีความสว่างแห่งจิต จิตในขณะนี้ของข้าพเจ้าปราศจากสัพพกิเลสทั้งปวง ปราศจากความโลภ โกรธ หลง ทั้งปวง ปราศจากความเกาะเกี่ยวความยึดมั่นถือมั่นในร่างกายขันธ์ ๕ อันเป็นกายสมมติของข้าพเจ้า หรือกายของบุคคลอื่น ทรงสภาวะที่จิตเราเปล่งประกายความสว่างเป็นเพชรระยิบระยับ อารมณ์ใจมีความสุข มีความชื่นบาน มีความแย้มยิ้ม ให้เราน้อมรำลึกนึกถึงพระพักตร์ของพระพุทธรูปที่ท่านแย้มพระโอษฐ์น้อย ๆ จิตของเรา ใจของเรามีความแย้ม มีความอิ่ม มีความเบิกบาน จิตในขณะที่ประภัสสรที่สุด จิตนี้มีความเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ทรงสภาวะที่จิตประภัสสรไว้ เชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียว จิตคือกสิณ กสิณคือจิต ภาพนิมิตของดวงจิตที่ประภัสสรก็คือจิตของข้าพเจ้า ภาพของดวงจิตที่เป็นประกายพรึกนี้ก็เหมือนเงาสะท้อนเป็นหนึ่งเดียว ก็คือดวงจิตของข้าพเจ้า ยิ่งนิมิตกสิณที่เรากำหนดกลั่นจิตกลั่นใจให้สะอาด กลั่นจิตกลั่นใจของเราให้ใสสว่าง ให้เปล่งประกายได้มากเท่าไหร่ก็ตาม กำลังของบุญแห่งพระกรรมฐานก็ปรากฏเพิ่มขึ้นมากขึ้นเพียงนั้น สะสมรวมไว้ในจิตดวงนี้
บุญคือความอิ่มใจ บุญคือพลังงานของจิต จิตมีอาหารก็คืออารมณ์ของใจนี้ เมื่อเราป้อนอาหารให้กับจิตด้วยกำลังของความผ่องใส ความสงบ ป้อนอาหารให้จิตด้วยอารมณ์ของกุศล จิตของเราก็เป็นจิตที่สว่าง เป็นปฏิภาค เป็นจิตอันประภัสสร เป็นจิตอันมีความเป็นพุทธะอยู่ภายใน คือเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน แต่ในทางตรงกันข้าม บุคคลที่ป้อนอาหารให้กับจิตเป็นอารมณ์ของความโกรธ ความเคียดแค้น ความพยาบาท ความอาฆาต ความคิดแค้น การทำลายล้าง ความมัวเมาหลงใหลในฤทธิ์อภิญญาที่เป็นมิจฉาทิฐิ อารมณ์ที่ป้อนนี้ก็ทำให้จิตของบุคคลนั้นมีความดำ มีความมัวหมอง มีสภาวะเป็นจิตที่จะเคลื่อนลงสู่ภพที่เป็นทุคติภูมิ
เมื่อเรารู้ เราเข้าใจในเรื่องของจิต เราก็รู้วิธีที่เราจะรักษาจิต คือน้อมจิตของเราให้อยู่ในกุศล อยู่กับพระพุทธเจ้า อยู่กับพระพุทธองค์ อยู่กับกระแสของพระธรรม อยู่ในกระแสของกุศล และก็อยู่ในกระแสของครูบาอาจารย์ที่ท่านเป็นสัมมาทิฐิ เป็นพระสุปฏิปันโน เป็นพระอริยเจ้าเท่านั้น คำว่าสงฆ์ในความหมายของเราผู้ปฏิบัติ ให้เราน้อมจำเพาะเจาะจงหมายถึงพระพุทธเจ้า คำว่าพระ คำว่าพระสงฆ์ พระสงฆ์เราหมายถึงสาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าที่ท่านปฏิบัติดีแล้ว ก็คือเป็นพระสุปฏิปันโน พระที่ท่านเป็นพระโพธิสัตว์ พระที่ท่านเป็นพระอริยเจ้า นับตั้งแต่พระโสดาปัตติมรรคขึ้นไป จนกระทั่งถึงพระอรหัตผล น้อมเคารพแต่บุคคลที่ควรเคารพ น้อมเคารพกราบไหว้แต่พระผู้เป็นพระสุปฏิปันโน แม้แต่บุคคลที่เป็นพุทธภูมิ แต่หากเป็นพุทธภูมิที่เป็นมิจฉาทิฐิ เราก็ไม่ต้องไปนับถือ มองน้อมเพียงแต่ว่าบุคคลนั้นยังต้องผ่านอยู่อีกเยอะ ถ้าเราไปนับถือ เขายังต้องไปลงนรก ยังไม่สอบผ่านจนถึงขั้นที่เป็นปรมัตถ เป็นพระโพธิสัตว์ยังไม่ปิดอบายภูมิ เราไปตามไปเป็นสาวก เราก็ต้องล่วงลงไปกับเขาด้วย การที่เรามาปฏิบัติ เรามาพบเจอหลวงพ่อ เราพบเจอท่านที่เป็นพระสุปฏิปันโน พบท่านที่เป็นพระโพธิสัตว์ เราก็จงเลือกเคารพ เลือกกราบไหว้ เลือกปฏิบัติ แต่ในแนวทางที่ไปในแนวทางอันเป็นโลกุตรธรรม ทางที่มีแต่ความเจริญ ทางที่เป็นมรรคผลสู่พระนิพพาน
เมื่อน้อมพิจารณาแล้ว ก็กำหนดจิตของเราให้กลายเป็นเพชรสว่างผ่องใสที่สุด จากนั้นกำหนดจิต เดินจิตต่อสู่อรูปสมาบัติ อันที่จริงอรูปสมาบัตินั้นวิธีการฝึกมันก็ไม่ได้ยากมาก กำหนดสภาวะว่าจิตของเราปรากฏขึ้นสว่างเป็นเพชร สรรพสิ่งทั้งหลายสลายตัวกลายเป็นความว่างสีขาว ว่างเปล่าไปทั้งหมด แม้แต่ร่างกายที่เป็นกายเนื้อขันธ์ ๕ แม้แต่บ้านเรือน โลก ดวงดาว จักรวาล ทุกสรรพสิ่งสลายกลายเป็นความว่างไปหมด สภาวะที่เราเห็นภาพดวงจิตปรากฏหนึ่งเดียวอยู่ท่ามกลางความว่างเวิ้งว้าง ไม่มีพื้น ไม่มีผนัง ไม่มีเพดาน ไม่มีขอบเขต ไม่มีประมาณ เมื่อจิตสลายล้างรูปทั้งปวง วัตถุทั้งปวง โลกอนันตจักรวาลทั้งปวงออกไป ก็ให้คิดพิจารณาว่าในกฎพระไตรลักษณ์นั้น ทุกสรรพสิ่งล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป แม้แต่จักรวาล แม้แต่ดวงดาวก็มีกาล มีเวลาที่ต้องแตกสลาย บ้านเรือน บ้านเมืองทั้งหลาย ในที่สุดก็มีความเสื่อม มีการแตกสลายเป็นอนิจจลักษณะ ร่างกายขันธ์ ๕ ก็มีการแตกสลาย ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมันไม่เที่ยง ไปยึดมั่นถือมั่นมันก็เป็นความทุกข์ เป็นความเสียดาย เป็นความอาลัย เป็นความเกาะเกี่ยวในภพ เราก็กำหนดสลายรูปทั้งปวง วัตถุทั้งปวง กายหยาบขันธ์ ๕ นี้ สลายกลายเป็นความว่าง น้อมจิตรำลึกนึกถึง มีเพียงจุดเดียวที่เป็นสถานที่ที่เที่ยงแท้ คือไม่ต้องกลับมาจุติ ไม่มีการแตกสลาย ไม่มีการเปลี่ยนภพเปลี่ยนภูมิอีกต่อไป นั่นก็คือพระนิพพาน
กำหนดน้อมสลายรูปทั้งปวง วัตถุทั้งปวง ใช้กำลังจิตที่มีกำลังวิปัสสนาจากอรูปสมาบัติ อันเป็นบาทฐานวิสัยแห่งการปฏิบัติในปฏิสัมภิทาญาณ ยกจิตขึ้นสู่พระนิพพาน ยกจิตขึ้นจากอรูปพรหม ขึ้นสู่พระนิพพาน อธิษฐานให้ดวงจิตนั้นค่อย ๆ ปรากฏแปรเปลี่ยนขยายรูปจากดวงกลม กลายเป็นกายที่เป็นกายพระวิสุทธิเทพ กายเป็นเพชรระยิบระยับ และดวงจิตก็อยู่ตรงกลางตรงบริเวณอุบะทับทรวงที่อยู่ตรงหน้าอกของกายพระวิสุทธิเทพนั้น อธิษฐานว่า ข้าพเจ้าขออาราธนาบารมีพระพุทธเจ้าสงเคราะห์ยกจิตข้าพเจ้าขึ้นมาบนพระนิพพาน แล้วข้าพเจ้าขออาราธนาบารมีพระพุทธองค์ทรงสงเคราะห์ให้ข้าพเจ้าได้กราบสักการะทุกท่าน ทุก ๆ พระองค์ อันได้แก่ พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ในอดีตกาลผ่านมา พระปัจเจกพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ พระอรหันต์ทุก ๆ พระองค์ที่ท่านเสด็จดับขันธ์เข้าสู่ปรินิพพาน เข้าสู่พระนิพพานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพระอรหันตสาวก อัครสาวก อสีติมหาสาวกของพระพุทธเจ้าพระองค์ใดก็ตามในอดีต ขอจงปรากฏขึ้นบนพระนิพพาน เป็นมหาสมาคมบนพระนิพพาน โดยมีสมเด็จองค์ปฐมบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า พระพุทธสิขีทศพลที่ ๑ เมตตาปรากฏอยู่เบื้องหน้ากายทิพย์ กายพระวิสุทธิเทพของข้าพเจ้า ณ บัดนี้ด้วยเถิด
จากนั้นให้เราน้อมใจของเรา ทำความรู้สึกให้มีความผ่องใส กำหนดพิจารณาตัดกายขันธ์ ๕ ซ้ำอีกทีว่า กายพระวิสุทธิเทพที่มาปรากฏบนพระนิพพานนี้คือกายใน คือกายทิพย์ คือส่วนที่เรียกว่านาม ไม่ใช่รูป ไม่ใช่ขันธ์ ๕ ไม่ใช่กายหยาบ ไม่ใช่กายเนื้อ แต่เป็นกายพระวิสุทธิเทพที่ปรากฏขึ้นจากกำลังของบุญ จากกำลังของวิปัสสนาญาณ ที่จิตของเราในชั่วขณะที่ปฏิบัตินี้มีความสะอาดจากสรรพกิเลสทั้งปวง กายทิพย์จึงปรากฏเป็นกายแห่งพระวิสุทธิเทพ เมื่อกำหนดพิจารณาตัดขันธ์ ๕ แล้ว ก็กำหนดมากำหนดรู้ในความเป็นกายพระวิสุทธิเทพ วิธีการก็คือ กำหนดความรู้สึกในกายทิพย์นี้ ยกมือขึ้นมา ขยับมือ ขยับแขน ค่อย ๆ ใช้ฝ่ามือลูบที่เครื่องประดับเครื่องทรงอาภรณ์ทั้งหลาย มงกุฎชฎา ใช้มือค่อย ๆ ลูบกายที่ใสเป็นแก้ว แขนที่ใสเป็นแก้ว แก้มที่ใสเป็นแก้ว ลองใช้นิ้วมือลองจับตรงบริเวณหน้าผากว่ามีอัญมณีอยู่ที่บริเวณตาที่ ๓ กำหนดความรู้สึกใช้มือทั้งสองข้างลองประคับประคองดูมงกุฎชฎาที่เราสวมใส่เป็นแก้วใสอยู่ ลองจับดูส่วนปลายสุดที่เป็นดวงแก้ว ดวงแก้วมณีโชติที่อยู่ตรงปลายสุดของยอดของชฎา ทำความรู้สึกให้ครบถ้วนว่าตอนนี้เราคือกายพระวิสุทธิเทพ เราไม่ใช่ร่างกาย ร่างกายไม่ใช่เรา ตอนนี้เราอยู่บนพระนิพพาน
พอกำหนดครบถ้วนจนรู้สึกว่าผัสสะทั้งปวงเราอยู่บนพระนิพพานเกือบจะ ๑๐๐% เต็มที่ เราก็น้อมจิตก้มลงกราบแทบเบื้องพระบาทของสมเด็จองค์ปฐมบนพระนิพพาน กราบจนสัมผัสได้ บางท่านรู้สึกว่าพระพุทธเจ้าสมเด็จองค์ปฐมเหมือนกับพระพุทธรูป คือเหมือนกับกายเนื้อ พระบาทท่านเป็นพระบาทเปล่า ก็กำหนดกราบรู้สึกสัมผัสถึงกายที่เป็นกายเนื้อกายแก้วของพระองค์ท่าน บางคนกำหนดรู้สึกสัมผัสเห็นว่าพระพุทธเจ้าสมเด็จองค์ปฐมทรงปรากฏเป็นกายพระวิสุทธิเทพ ก็กราบไปที่เกือกแก้ว น้อมจิตตามความรู้สึกจำเพาะของเรา
เมื่อกราบลงแล้ว ก็ให้น้อมใจพิจารณาว่า การเจริญพระกรรมฐานของข้าพเจ้าในสมถวิปัสสนาก็ดี การบำเพ็ญบารมีในทาน ศีล ภาวนา บารมีทั้ง ๓๐ ทัศของข้าพเจ้าก็ดี เป็นไปเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง บัดนี้กายทิพย์ข้าพเจ้าได้ขึ้นมาบนพระนิพพานได้แล้ว จิตข้าพเจ้าแจ้งกับพระนิพพาน คือกระจ่างชัดว่าพระนิพพานนั้นมีจริง การปฏิบัติที่ครูบาอาจารย์ท่านสอน สามารถน้อมนำจิตของเรามาที่พระนิพพานได้จริง พระนิพพานไม่ได้สูญ นรกสวรรค์มีจริง บุญบาปมีจริง กฎของกรรมมีจริง คุณของพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์มีจริง จิตข้าพเจ้าน้อมอยู่ในความเป็นสัมมาทิฐิ ไม่มีวิจิกิจฉาความลังเลสงสัยในพระรัตนตรัย ในพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเลยแม้แต่น้อย จิตข้าพเจ้าแจ้งในพระนิพพาน และความหมายของคำว่าแจ้งในพระนิพพานที่สำคัญที่สุดก็คือ จิตชัดแจ้งกับใจของตนเองว่า ชาตินี้ขอจงเป็นชาติสุดท้ายของข้าพเจ้า ชาติสุดท้ายนี้ข้าพเจ้าจะไม่กลับมาเกิดอีก การตายของข้าพเจ้าจะเป็นชาติสุดท้าย ที่หมายที่ชัดแจ้งกับใจของข้าพเจ้าคือพระนิพพาน ให้อารมณ์จิตของเราน้อมให้มีความละเอียดลึกซึ้ง แนบอยู่กับพระนิพพานเป็นอารมณ์
แล้วก็น้อมพิจารณาจากความเป็นพระวิสุทธิเทพบนพระนิพพาน มองลงมาเบื้องล่างบนโลกมนุษย์ พิจารณาว่าเมื่อเราอยู่บนพระนิพพาน โลกมีความเปลี่ยนแปลงไป เกิดกลียุค เกิดภัยพิบัติแทบทุกประเทศทั่วโลก เกิดความวุ่นวายทั่วโลก แต่ถ้าหากเราขึ้นมาบนพระนิพพาน อยู่บนพระนิพพานแล้ว โลกมันจะแตกก็ดี มันจะเกิดกลียุคใด ๆ เกิดขึ้นบนโลกก็ดี ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ไม่เกี่ยวข้องกับเราอีกต่อไป เราก็ไม่ต้องมีความอาลัยบนโลก เราก็ไม่ต้องหนีจากภัยพิบัติ จากน้ำท่วม จากแผ่นดินไหว แผ่นดินถล่ม จากสงครามนิวเคลียร์ หรือสิ่งใดอีกต่อไป สุดท้ายภัยพิบัติที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุด ที่น่ากลัวยิ่งกว่าการที่เกิดสงคราม การที่เกิดศึก การที่เกิดน้ำท่วม ภัยพิบัติใด ๆ ก็ไม่สู้ภัยพิบัติจากสังสารวัฏ คือความทุกข์จากการเวียนว่ายตายเกิด
พิจารณาว่า ความทุกข์จากภัยพิบัติบนโลกเป็นภัยพิบัติ เป็นความทุกข์ เป็นความน่ากลัวที่ต้องประสบจากความเป็นมนุษย์ แต่ภัยพิบัติที่ต้องประสบจากการที่ตกนรกไปขุมใดขุมหนึ่ง เอาแค่ขุมที่เบาที่สุด ความทุกข์ความทรมานมันก็มีเต็มเวลา เต็มอัตรา ไม่มีเวลาหายใจ ไม่ได้มีเวลาหยุดพักเลยแม้แต่น้อย ความทุกข์มันท่วมอยู่ตลอดเวลา หรือภพที่มันเบาขึ้นมาจากนรกภูมิขุมต่าง ๆ ความทุกข์จากการเป็นเปรต อสุรกาย จากความอดอยาก จากกายที่มันน่าเกลียดน่ากลัว จากความทุกข์ร้อน จากความหิวโหย จากการถูกแกล้ง ถูกรังแก ถูกกดขี่จากดวงจิตอื่น ความทุกข์มันก็มากมายมหาศาล แล้วภพที่เป็นทุคติภูมิเหล่านี้น้อยนักที่จะได้รับโอกาส น้อยนักที่จะมีเวลาที่ว่างเว้นจากความทุกข์ นอกจากถึงเวลาวาระที่หมดวิบากกรรม ถึงจะได้พบเจอกับญาติหรือบุคคลที่มีกุศลมีบุญพอที่จะโปรด ที่จะปรับ ปรับเปลี่ยนภพภูมิต่าง ๆ ให้ดีขึ้น ให้ย้ายจากภพนี้สู่ภพที่เป็นสุคติภูมิได้
พิจารณาจากบนพระนิพพานดู พิจารณาให้เห็น ทั่วโลก บริเวณนี้ก็เกิดน้ำท่วมใหญ่ ประเทศนั้นก็เกิดน้ำท่วมใหญ่ ประเทศนี้ก็เกิดไฟไหม้ ประเทศนั้นก็เกิดจลาจล ประเทศนี้ก็เกิดสงคราม เกิดการทำลาย วางระเบิด ยิงจรวดใส่สนามบิน ประเทศนี้ก็เกิดการฉกชิงวิ่งราว ปล้นทั้งเมือง เป็นมิคสัญญียุค ไม่มีขื่อ ไม่มีแป ไม่มีกฎหมาย พิจารณาด้วยใจอันเป็นอุเบกขา พิจารณาด้วยจิตอันสลดสังเวช คำว่าสลดสังเวชก็คือ พิจารณาว่าเหตุแห่งความวุ่นวายบนโลก อันที่จริงก็เกิดขึ้นจากกฎของกรรม คุณธรรมศีลธรรมเสื่อมโทรมลงมากเท่าไหร่ ภัยพิบัติก็เกิดมากเพียงนั้น ยิ่งคนอกตัญญูต่อชาติบ้านเมือง คนอกตัญญูต่อพ่อแม่ อกตัญญูต่อท่านผู้มีพระคุณทั้งหลาย ความรู้สึกว่าการทำชั่วเป็นเรื่องธรรมดามีมากขึ้นเท่าไหร่ วิบากกรรมภัยพิบัติมันก็เกิดขึ้นตามเหตุตามปัจจัยตามวาระ และภัยพิบัติทั้งปวงนั้น ตอนนี้ก็ถึงจุดที่เรียกว่าขับเคลื่อนเข้าสู่ยุคที่อาจารย์เคยเตือน คือการผ่านยุค การผลัดยุค คนที่ทำวิบากกรรมทำกรรมชั่วก็จะถูกล้างไปตามวาระ เพราะถ้าไม่ถูกล้างไป ก็เข้าสู่ยุคของชาววิไลไม่ได้
เหตุการณ์จากภัยทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นภัยพิบัติต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นภัยธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นสงคราม ไม่ว่าจะเป็นโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ โรคที่เกิดขึ้นปุบปับ โรคหัวใจ โรคสโตรก อยู่ ๆ หัวใจหยุดเต้น อยู่ ๆ เป็นมะเร็งตายโดยที่อายุยังไม่เยอะมาก ก็เป็นไปตามวาระ จนกระทั่งถึงเวลาวาระที่ชำระล้างจนสมควร ถึงจะค่อย ๆ เข้าสู่ยุคฟื้นฟู สู่ยุคของชาววิไล เมื่อถึงยุคของชาววิไล บุคคลทั้งหลายก็เกิดความสลดสังเวช กลับมาฟื้นฟูคุณธรรม ศีลธรรม ความเจริญอีกครั้งหนึ่ง ถึงเวลาทรัพย์สมบัติที่อยู่ใต้ดินก็เริ่มขึ้น เทคโนโลยี ความรู้ ศาสตร์ต่าง ๆ ที่ถูกปกปิดไว้ก็ถูกเปิดเผยขึ้น การเชื่อมโยงกับชาวทวีปอื่น คำว่าชาวทวีปอื่นนี้หมายความถึงชาวอุตรเทพ หรือดวงดาวอื่น จักรวาลอื่น ก็จะเริ่มเข้ามาในช่วงยุคของชาววิไล อันนี้ก็ให้เรากำหนดรู้ไว้ คิดว่าฟังเป็นนิทาน แต่ทุกสรรพสิ่งนั้นไม่มีสิ่งใดเลยที่อยู่นอกเหนือจากกฎไตรลักษณ์ของพระพุทธเจ้า คือทุกสรรพสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป มีความเจริญก็มีความเสื่อม มีบ้านเมือง อาณาจักร ก่อสร้างบ้านเมืองขึ้นมา อาณาจักรขึ้นมา ในที่สุดมันก็มีเวลาวาระที่เปลี่ยนแปลงที่ล่มสลายไป
แต่อย่างไรก็ตาม ตามที่คำครูบาอาจารย์ท่านกล่าวไว้ อย่างไรสถาบันพระมหากษัตริย์ก็ยังอยู่คู่แผ่นดินไทย ดินแดนสุวรรณภูมินี้ต่อไปยาวนานตราบ ๕,๐๐๐ ปี สิ่งนี้เป็นเพราะว่าสถาบันพระมหากษัตริย์นั้น ตั้งแต่ยุคสมัยของพระพุทธเจ้าที่เสด็จมาในดินแดนสุวรรณภูมิแห่งนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พระธาตุจอมกิตติ ท่านทรงอธิษฐานฝากแผ่นดินไว้ให้เป็นที่จารึกพระพุทธศาสนาให้ครบ ๕,๐๐๐ ปี ที่ดินแดนสุวรรณภูมิ ประเทศไทยแห่งนี้ โดยมีกษัตริย์ ก็คือพระมหากษัตริย์ซึ่งจะมาเสวยจุติจากความเป็นพระโพธิสัตว์ มาช่วยทำนุบำรุงรักษาพระพุทธศาสนา สิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นการที่หมุนเวียนเปลี่ยนมาหลายยุคหลายสมัย นับตั้งแต่อาณาจักรเชียงแสน ทวารวดี ไล่เข้ามาจนถึงสุโขทัย อยุธยา กรุงธนบุรี จนกระทั่งถึงยุคของราชวงศ์จักรี ก็คือรัตนโกสินทร์นี้ แล้วก็จะสืบทอดต่อไป
ดังนั้นถ้าหากตัวเราไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม หรือแม้แต่ผู้สอนก็คืออาจารย์จะต้องตายไป จากไปก่อนเข้ายุคชาววิไล มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่ต้องมีอะไรต้องอาลัยอาวรณ์ ปลายทางอย่างไรประเทศชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ก็ยังสามารถดำรงอยู่ได้ บุคคลที่มีหน้าที่ก็จะเข้ามา คนที่มีบุญก็จะเข้ามาช่วยกันทำนุบำรุง ฟื้นฟู ก่อร่างสร้างเมืองกันต่อไป ดังนั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องกลัว สิ่งที่เราตั้งใจมั่นที่สำคัญที่สุดก็คือ อย่าประมาทในชีวิต อย่าประมาทในความตาย คิดแต่ว่าไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ตายเมื่อไหร่เราก็ไปพระนิพพาน ถ้าเกิดเราไปก่อนก็ดี ไม่ต้องเหนื่อยมาก ตายไปเราก็ไปพระนิพพาน เราก็สบายแล้ว ไม่ต้องเกิด ไม่ต้องทุกข์ ไม่ต้องวุ่นวาย ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจกับความวุ่นวายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับโลก เกิดขึ้นกับประเทศชาติ เกิดขึ้นกับเขตพระพุทธศาสนาใด ๆ การเข้าสู่พระนิพพานต้องตัดอาลัยทุกสิ่งทุกอย่าง ตัดความยึดมั่นถือมั่นทุกสิ่งทุกอย่าง ตัดความเชื่อมโยงที่ทำให้เรายังต้องมาเกิดในภพใดภูมิใดอีก
พิจารณาตัดภพจบชาติ พิจารณาให้เห็นบุคคลรอบตัวเรานั้นก็วุ่นวาย มันก็มีความทุกข์ไปตามประสา ไปตามกรรมของแต่ละบุคคล มีวิบากกรรมในแต่ละบุคคล แม้แต่ตัวเราเองก็มีวิบากกรรมของตัวเรา มีสิ่งที่เราต้องพบต้องเจอตามวิบากที่ตัวเราเคยทำเคยสร้างไว้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเข้าสู่พระนิพพาน ก็เป็นอันว่ากรรมทั้งหลาย แม้ว่าจะเป็นกรรมชั่ว แม้ว่าจะเป็นกรรมดี แม้ว่าจะเป็นวิบาก แม้ว่าจะเป็นความพยาบาทที่บุคคลอื่นมีต่อเรา เขาก็ตามไม่ทัน กรรมทั้งหลายมันก็เป็นโมฆกรรม จากการเข้าพระนิพพาน ไม่ต้องเสวยวิบากกรรมอีกต่อไป
กำหนดจิตพิจารณา พิจารณาปลง กำหนดให้กายพระวิสุทธิเทพของเรายืนขึ้น แล้วก็ยกฝ่ามือขวาขึ้น อธิษฐานให้ปรากฏบริเวณแท่นที่ยืนนั้นเป็นดอกบัวแก้วรองรับอยู่ เครื่องประดับเครื่องทรงสว่างใส กายพระวิสุทธิเทพชัดเจน อธิษฐานจิตว่า หากแม้นข้าพเจ้าเข้าสู่พระนิพพานแล้ว ขอกระแสบุญทั้งหลายที่ข้าพเจ้าบำเพ็ญมา พลังงานที่เป็นกระแสบุญอันเกิดขึ้นจากทาน ศีล ภาวนา ที่ข้าพเจ้าได้บำเพ็ญไว้ดีแล้ว และยังไม่ได้เสวยผลบุญทั้งหลายเหล่านั้น ข้าพเจ้าขอน้อมเป็นกระแสบุญอุทิศคลุมคุ้มครอง ชาติ พระพุทธศาสนา และพระมหากษัตริย์ ให้สืบเนื่องต่อไปตราบจนสิ้นหมดซึ่งพลังแห่งกุศลของข้าพเจ้าไปชั่วนิจนิรันดร์ ตราบที่พลังงานนั้นหมดด้วยเทอญ
จากนั้นก็อธิษฐานต่อ และในขณะเดียวกันวิบากกรรมทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอน้อมขอขมากรรม สลายกรรมทั้งปวง วิบากกรรมทั้งปวงขอจงเป็นโมฆกรรม ขอจงสลายตัวไป ขอจงไม่เกิดโทษ ขอจงไม่เกิดทุกข์ ขอจงไม่เกิดวิบากต่อดวงจิตใด ไม่เกิดผลกรรมสืบต่อไปกับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง หากบุคคลใดเคยอาฆาตพยาบาทจองเวรกับข้าพเจ้าไว้ และข้าพเจ้าเข้าพระนิพพานแล้ว ก็ขอให้กระแสแห่งกุศลดลใจให้เขาเหล่านั้นลืมเลือน ล้างกระแสความอาฆาตแค้นพยาบาทจากดวงจิตของตนเองไปให้หมด ปลดเปลื้องดวงจิตของบุคคลทั้งหลายจากความเร่าร้อน จากความทุกข์ จากความอาฆาตพยาบาทจองเวรทั้งปวงด้วยเถิด
จากนั้นแผ่เมตตาสัพเพ สัตตา ให้กับสรรพสัตว์ ขอกระแสบุญทั้งหลายจงส่งผลถึงสรรพสัตว์ที่ยังเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏนี้ พิจารณาด้วยอารมณ์ใจของเราว่า เขาเหล่านั้นยังเต็มไปด้วยโมหะ ความไม่รู้ ความมืดบอด ความทุกข์ เขาเหล่านั้นยังอยู่ในกระแสแห่งการเบียดเบียน การกระทบกระทั่ง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นสมมุติและมายา น้อมจิตของเราปล่อยวางจากความยึดมั่นถือมั่นทั้งปวง จิตมีความตั้งมั่นอยู่กับพระนิพพานเป็นที่สุด
อธิษฐานจิต ขอนับแต่นี้ ข้าพเจ้าได้มีกำลังที่ได้รับการประสิทธิ์ประสาทจากสมเด็จองค์ปฐม ขอให้ข้าพเจ้าสามารถมีกำลังในการอาราธนาบารมีพระคลุมกายเนื้อ คลุมบ้านเมือง คลุมบุญรักษาให้กับวัดวาอาราม สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย เพื่อปกปักรักษา ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ตัวข้าพเจ้าเอง ครอบครัว ปิยชนบุคคลอันเป็นที่รัก ให้มีกำลังพุทธานุภาพ มีกำลังพุทธคุณคุ้มครอง หากแม้นข้าพเจ้ามีบุญ มีวาระ มีหน้าที่ที่ต้องช่วยเหลือชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ส่วนรวมในยุคชาววิไล ก็ขอให้ข้าพเจ้ามีกำลังที่พระท่านคุ้มครอง เทพพรหมเทวาทั้งหลายคุ้มครองข้าพเจ้าเต็มกำลังด้วยเถิด หากข้าพเจ้าไม่ได้มีหน้าที่ และหากข้าพเจ้าถึงวาระที่จะเสวยทิพยสมบัติยังพระนิพพาน ข้าพเจ้าก็จะก้าวเข้าสู่พระนิพพานโดยที่ปราศจากความอาลัยทั้งปวง ปล่อยวางจากภพ ปล่อยวางจากขันธ์ ๕ ปล่อยวางจากสมมุติ ปล่อยวางจากบุคคลทั้งหลาย ญาติทั้งหลาย มีพระนิพพานเป็นที่สุด
อธิษฐานจิตตอนนี้ ขอบารมีพระขอยกอาทิสมานกายข้าพเจ้าไปที่วิมานของตัวเองบนพระนิพพาน ขอกุศลทุกอย่างจงปรากฏขึ้นบนพระนิพพาน จากนั้นนั่งอยู่บนแท่นใจกลางวิมานของตัวเองบนพระนิพพาน น้อมอารมณ์ใจว่าที่นี่คือบ้าน บ้านที่แท้จริงของดวงจิต บ้านที่เรารอมานาน ที่อื่นเป็นเพียงแค่บ้านเช่า แต่บ้านจริงของเรานั้นอยู่บนพระนิพพาน อธิษฐานจิตนะ ขอให้เห็นขอบเขตวิมานของข้าพเจ้าบนพระนิพพาน อันเป็นเหตุจากบุญที่ข้าพเจ้าเคยบำเพ็ญมาในกาลก่อน นับตั้งแต่อดีตชาติจนกระทั่งถึงชาติปัจจุบัน ปรากฏขึ้นไหม มีความกว้างใหญ่ไหม มีเครื่องประดับ มีสิ่งใดที่มีความพิเศษ กำหนดดูกำหนดรู้เป็นปัจจัตตังเฉพาะตัว บุญแต่ละคนสร้างสะสมเพาะบ่มมาไม่เท่ากัน กำหนดในความเป็นกายพระวิสุทธิเทพให้ชัดเจนที่สุด ไม่ต้องเกิด ไม่ต้องทุกข์ ไม่มีการกระทบกระทั่ง อยู่บนพระนิพพานไม่มีการนินทาว่าร้าย ไม่มีการกระทบใจกัน ไม่มีการเบียดเบียนกัน ไม่มีผู้ใดละเมิดศีล ไม่มีวาจาหรือสิ่งใดที่มาทำร้ายเบียดเบียน ไม่มีการลัก ไม่มีการขโมยสมบัติ ทิพยสมบัติบนพระนิพพานนี้เป็นนิพพานสมบัตินั้น เป็นของใครของมัน ไม่จำเป็นต้องแก่งแย่ง ไม่จำเป็นต้องแข่งขัน กิจทั้งหลายจบแล้ว ทรงสภาวะบนพระนิพพาน
เมื่อจิตของเราชินกับบนพระนิพพาน จิตเราก็จะเกิดความสลดสังเวช เบื่อหน่ายการนินทาว่าร้าย การกระทบกระทั่ง การเบียดเบียน เบื่อหน่ายความเสื่อมจากคุณธรรมศีลธรรม เบื่อหน่ายจากผู้ที่ผิดในศีลในธรรม พิจารณาปล่อยวางอยู่ในที่อันเป็นมงคลสูงสุดก็คือพระนิพพาน ปฏิบัติก็ปฏิบัติบนพระนิพพาน การปฏิบัติที่เราปฏิบัติตามแนวทางครูบาอาจารย์ที่ท่านปฏิบัติมา อย่างล่าสุดที่เพิ่งได้แชร์ออกไปก็คือ มีประโยคที่หลวงปู่ฝั้นเคยได้กล่าวถึงคุณแม่บุญเรือนว่า คุณแม่บุญเรือนมีจิตที่มีความสว่างอย่างยิ่ง ก็คือจิตเป็นประภัสสรประกายพรึก และสิ่งสำคัญที่หลวงปู่ฝั้นบอกก็คือ เวลาที่มอง คือท่านใช้จิต ใช้ญาณเครื่องรู้พิจารณาดู ท่านก็บอกว่าเห็นคุณแม่บุญเรือนเฝ้าพระพุทธเจ้าอยู่บนพระนิพพานตลอด เราก็น้อมนำเอาคำนี้มาใช้ว่า ในเมื่อเราสามารถขึ้นมากราบพระพุทธเจ้าได้เช่นนี้แล้ว เราก็พยายามฝึกที่จะยกจิตขึ้นมาเฝ้า มากราบ มาอยู่กับพระพุทธเจ้าบนพระนิพพานให้ได้ตลอดเช่นกัน เท่าที่เราจะรำลึกได้ เท่าที่กำลังสมาธิของเราจะทรงตัวได้ เมื่อไหร่ที่จิตของเราอยู่บนพระนิพพานมากหรือนานจนกระทั่งเป็นเวลาเกินกว่า ๓ ใน ๔ ของเวลาปกติ เมื่อนั้นจิตเราจะยิ่งแนบ จะยิ่งก้าวหน้าในมรรคผลขึ้น จิตก็จะค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่อารมณ์ของความเป็นพระอริยเจ้า ค่อย ๆ สูงขึ้นไปตามลำดับ
ดังนั้นก็ให้เราน้อมไว้ การปฏิบัติที่ง่ายที่สุดก็คืออยู่ใกล้พระ อยู่ใกล้พระอริยเจ้า อยู่ใกล้พระอรหันต์ ก็คืออยู่บนพระนิพพาน มงคล ๓๘ ประการ ในข้อที่ ๒ กับข้อสุดท้าย ข้อแรกก็คืออย่าคบคนพาล ข้อที่ ๒ คบบัณฑิต บัณฑิตที่เลิศที่สุดก็คือพระพุทธเจ้า คือพระอรหันต์ ส่วนมงคลข้อสุดท้ายก็คือทำจิตให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน ดังนั้นเราก็อยู่กับพระพุทธเจ้าบนพระนิพพาน ใช้จิต กายทิพย์ อาทิสมานกายของเราขึ้นมาอยู่บนพระนิพพานไว้ กายเนื้อเราทำสิ่งใดเราก็ทำไป ทำงานเราก็ทำไป แต่กายทิพย์เราอยู่กับพระพุทธเจ้า แล้วก็ตั้งใจว่า เมื่อไหร่เราอยู่กับพระพุทธเจ้าเราก็ไม่คิดที่จะผิดศีล อยู่กับพระพุทธเจ้าเราก็ไม่ได้คิดร้ายกับบุคคลอื่น ตอนเราอยู่กับพระพุทธเจ้าเราก็มีหิริโอตตัปปะ ความกลัวความละอายต่อบาปทั้งปวง ทรงอารมณ์ไว้เช่นนี้ ผ่องใสไว้เช่นนี้ อย่างไรพระนิพพานก็อยู่ไม่ไกล เข้าถึงได้ในชาติปัจจุบันนี้
เมื่อสมควรกับเวลาแล้ว เราก็น้อมอาราธนากระแสบุญจากพระนิพพานลงมา ลงมาคลุม แผ่ไปยังสังสารวัฏ สรรพสัตว์ทั้งหลายเสวยความทุกข์อยู่บนความไม่เที่ยง แผ่เมตตาลงไปยังภพของอรูปพรหมทั้ง ๔ แผ่เมตตาลงไปยังภพของพรหมโลกทั้ง ๑๖ ชั้น แผ่เมตตาลงไปยังภพของอากาศเทวดาทั้ง ๖ ชั้น แผ่เมตตาลงไป กระแสบุญจากพระนิพพานน้อมรวมลงสู่รุกขเทวดา ภุมเทวดาทั้งหลายทั่วจักรวาล น้อมกระแสบุญจากพระนิพพานแผ่เมตตาลงไปยังภพของมนุษย์และสัตว์ที่มีกายหยาบขันธ์ ๕ ทั่วอนันตจักรวาล แผ่เมตตาลงไปยังภพของบรรดาโอปปาติกะ สัมภเวสี ดวงจิตดวงวิญญาณเร่ร่อน บรรดาเมืองบังบด ลับแลทั้งหลาย มิติที่ทับซ้อนทั้งหลาย แผ่เมตตาต่อไปยังภพของเปรต อสุรกายทั้งหลายทั่วจักรวาล แผ่เมตตาลงไปยังภพของนรกภูมิ ทุคติภูมิลึกลงไปถึงที่สุดคือโลกันตมหานรก
จากนั้นอธิษฐานจิต ขอบารมีพระพุทธเจ้าสมเด็จองค์ปฐมทรงเครื่องมหาจักรพรรดิเปิดโลก เปิดโลกเปิดจักรวาล แผ่เมตตาไปยังทั้ง ๓ ภพภูมิ ขอสรรพสัตว์จงประสบแต่ความสุข พ้นจากความทุกข์ พ้นจากภัยทั้งหลาย พ้นจากบาปอกุศลกรรมทั้งหลาย ขอจงเข้าถึงความสุข ขอจงเข้าถึงจิตอันเป็นกุศล ขอจงเข้าถึงจิตอันเป็นประภัสสร ขอจงเข้าถึงจิตอันเป็นกุศลมรรคผลพระนิพพานเป็นที่สุดด้วยเทอญ
จากนั้นน้อมจิตนะ ค่อย ๆ ทำสมาธิให้จิตผ่องใสที่สุด กราบลาพระพุทธเจ้า กราบลาทุกท่านทุก ๆ พระองค์บนพระนิพพาน จากนั้นอธิษฐานจิต ขอบารมีพระพุทธเจ้าทรงสงเคราะห์ให้กายทิพย์ข้าพเจ้าค่อย ๆ เคลื่อนกลับลงมาที่กายเนื้อบนโลกมนุษย์ กายเนื้อบนโลกมนุษย์เกิดแสงสว่างผ่องใสขึ้น จากการที่กายทิพย์ที่เราเจริญพระกรรมฐาน จากนั้นอาราธนากระแสจากพระนิพพานลงมาเป็นลำแสงสว่างสีขาวคลุมกายเนื้อเราทั้งหมด คลุมบ้านเรือนเคหสถานทั้งหมด น้อมกระแสบุญ แสงสว่างความผ่องใส ชำระล้างฟอกธาตุขันธ์ ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง จงกลายเป็นแก้วใส โรคภัยไข้เจ็บจงสลายไปให้หมด ฟอกธาตุขันธ์ โครงกระดูก หลอดเลือด เส้นเอ็นทั่วร่างกาย จงกลายเป็นแก้วใส ใสสะอาด ปลอดโปร่ง โคจรราบรื่น เซลล์ทุกเซลล์ กล้ามเนื้อทุกส่วน อาการทั้ง ๓๒ อวัยวะภายในทั้งหมด จงสะอาดใสกลายเป็นแก้วใส ธาตุทั้ง ๔ ดิน น้ำ ลม ไฟ จงกลายเป็นแก้วประภัสสร เป็นเพชร กระแสโลหิตทั่วร่างกายที่ไหลเวียน จงกลายเป็นกระแสแห่งความเป็นทิพย์ กระแสบุญหล่อเลี้ยงไหลเวียนหล่อเลี้ยงร่างกายธาตุขันธ์นี้ เซลล์มะเร็ง เซลล์เนื้องอก ซีสต์ โรคาพยาธิ พยาธิสภาพทั้งหลาย จงสลายตัวไป โรคภัยไข้เจ็บจงสลายตัวไปให้หมด ขอกระแสของบุญกุศลหล่อเลี้ยงชีวิตของข้าพเจ้า บุญจงส่งผลทันใจ บุญใหญ่จงส่งผลก่อน ขอบุญจงรักษา ขอเทวดาพรหมทั้งหลายจงคุ้มครองข้าพเจ้าด้วยเทอญ
จากนั้นอธิษฐานจิตขอบารมีพระคลุมโลกใบนี้ แสงสว่างคลุมลงมาให้โลกใบนี้มีกระแสแห่งบุญกุศล พุทธานุภาพคุ้มครอง คลายบรรเทาเบาบางจากภัยพิบัติ จากสงคราม จากจลาจล จากภัยพิบัติ จากโรคภัยไข้เจ็บโรคระบาดทั้งปวงด้วยเทอญ กระแสบุญกุศลคลุมคุ้มครองประเทศไทยนี้ ในประเทศไทยในแผ่นดินนี้มีทั้งคนดีคนชั่ว คนชั่วเขาก็มีหน้าที่ทำบาปทำชั่วของเขา เราบุคคลที่เข้ามาในฝ่ายของกุศล เราก็น้อมกุศลผลบุญความดี คุ้มครองประเทศ ผืนแผ่นดินสุวรรณภูมินี้ จงมีความอุดมสมบูรณ์ สันติสุข สันติภาพ สงบร่มเย็น ด้วยกระแสธรรม ด้วยกระแสพระบารมีของพระโพธิสัตว์ ขององค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
น้อมอาราธนากระแสบุญจากพระนิพพาน พุทธานุภาพคลุมคุ้มครองพุทธอาณาจักร วัดวาอารามทุกแห่ง สถานปฏิบัติธรรมทุกแห่ง กำลังพุทธานุภาพจงมาสถิตรักษาอยู่ในพระพุทธรูปทุก ๆ พระองค์ พระธาตุ พระบรมธาตุ พระบรมสารีริกธาตุ พระทันตธาตุ พระอัฐิธาตุทั้งหลาย พระเถรานุเถระธาตุทั้งหลาย ขอจงเกิดความศักดิ์สิทธิ์ ขอกระแสจากพระนิพพานน้อมเป็นกระแสแห่งสัมมาทิฐิ กระแสมรรคผลจงน้อมรวมลงสู่ดวงจิตของพุทธบริษัท ๔ ทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นพระ ไม่ว่าจะเป็นเณร ไม่ว่าจะเป็นแม่ชี บรรพชิตทั้งหลาย อุบาสก อุบาสิกาทั้งหลาย ฆราวาสทั้งหลาย ขอกระแสบุญกระแสกุศลจงดลจิตดลใจให้มีแต่จิตอันคิดดี จิตอันคิดเป็นมงคล จิตอันคิดเป็นบุญกุศล และให้กุศลทั้งหลายจงคุ้มตัวคุ้มตนของท่านทั้งหลายสืบต่อไปด้วยเทอญ
จากนั้นน้อมกระแสจากพระนิพพานคลุมลงมายังสถาบันพระมหากษัตริย์ มีบุญปกคุ้มรักษาเป็นฉัตรแก้วคุ้มครององค์พระมหากษัตริย์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ ตลอดจนบุคคลทั้งหลายที่มีจิตบริสุทธิ์ คิดทำนุบำรุงชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ด้วยความจริงใจ ด้วยจิตอันเป็นกุศล ด้วยความเสียสละ และขอกำลังบุญ กำลังแห่งพระกรรมฐาน บุญแห่งทาน ศีล ภาวนา ที่ข้าพเจ้าบำเพ็ญไว้ดีแล้ว ส่งผลดลบันดาลคุ้มครอง น้อมถวายเป็นกำลังต่อพระสยามเทวาธิราชเจ้า ถวายเป็นพระราชกุศลต่อดวงพระวิญญาณของบูรพมหากษัตราธิราชทุกพระองค์ ดวงจิตดวงวิญญาณบรรพบุรุษทั้งหลาย ดวงจิตดวงวิญญาณเทพพรหมเทวาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่พิทักษ์รักษา พระเสื้อเมือง พระทรงเมือง พระหลักเมือง พระกาฬไชยศรี เจ้าพ่อหอกลอง เจ้าพ่อเจตคุปต์ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พระคลังมหาสมบัติ ท่านทั้งหลายที่ทำนุบำรุงรักษาชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ขอจงปรากฏบุญฤทธิ์ อิทธิฤทธิ์ เทพฤทธิ์ มีกำลังบุญฤทธิ์มากที่จะคุ้มครองคนดีให้ปลอดภัยจากภัยพิบัติ ผ่านเข้าสู่ยุคชาววิไลได้โดยปลอดภัยทุกคน ทุกรูป ทุกนามด้วยเทอญ
จากนั้นก็ให้เราน้อมจิตโมทนาสาธุกับเพื่อน ๆ กัลยาณมิตรที่ตั้งใจเจริญพระกรรมฐาน ตั้งใจว่าการเจริญพระกรรมฐานของเรานั้น เราก็ยังประโยชน์ต่อส่วนรวม ให้กำลังบุญมาส่งผลเป็นเกราะแก้วคุ้มครองประเทศไทยจากภัยพิบัติ ภัยใดที่สามารถแคล้วคลาดปลอดภัยผ่านพ้นไปได้ ก็ขอจงแคล้วคลาดปลอดภัย ภัยใดที่มีวิบากจากหนักก็จงกลายเป็นเบา จากที่เบาก็จงสลายตัวไป ขอภัยทั้งปวงจงสลายตัวไปด้วยกำลังของบุญกุศลที่ข้าพเจ้าทั้งหลายได้บำเพ็ญไว้ดีแล้วด้วยเทอญ
จากนั้นก็ให้เราค่อย ๆ น้อมจิตนะ หายใจเข้าช้า ๆ ลึก ๆ หายใจเข้า “พุท” ออก “โธ” ครั้งที่ ๒ หายใจเข้า “ธัม” ออก “โม” ครั้งที่ ๓ นึกถึงพระอริยสงฆ์ “สังโฆ” จากนั้นน้อมจิตโมทนาสาธุกับกัลยาณมิตรทุกคนที่ปฏิบัติ ทั้ง ๕๖ ท่าน และท่านที่ติดภารกิจมาฟัง มาปฏิบัติ มาเจริญจิตภาวนากันในภายหลัง สำหรับวันนี้ก็ขอโมทนาบุญกับทุกคน
สำหรับวันนี้ก็มีเรื่องแจ้งให้ทราบ เรื่องที่ ๑ ก็คือ คอร์สเมตตาสมาธิ ครั้งที่ ๑๒ วันพรุ่งนี้ก็จะเริ่มเปิดให้ลงทะเบียนกัน ซึ่งครั้งนี้ก็จะจัดที่สมาคมศิษย์เก่าธรรมศาสตร์ ซอยงามดูพลี ถนนพระราม ๔ ในวันเสาร์ที่ ๒๑ เน้นว่าเป็นวันเสาร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายนที่จะถึง พฤศจิกายนก็คือเดือนหน้า วันที่ ๒๑ แต่ว่าการลงทะเบียนก็จะเปิดให้จองในวันพรุ่งนี้ แต่ครั้งนี้เนื่องจากมีการติดขัดของสถานที่ที่สมาคมศิษย์เก่าจุฬาฯ ทำให้การจัดงานนั้นสามารถรับผู้ที่ร่วมมาปฏิบัติได้เพียงแค่ ๖๕ ท่านเท่านั้น ดังนั้นคาดว่าในวันแรก ๆ ก็น่าจะเต็มแล้ว แล้วก็ขอความร่วมมือว่า ขอให้ท่านที่ตั้งใจจริง ๆ ที่จะมาลงทะเบียนนั้นลงทะเบียน แต่ถ้าคนที่ไม่แน่ใจก็อาจจะผ่าน เพื่อให้คนที่เขาอยากมาจริง ๆ ได้มาปฏิบัติ แล้วก็เหมือนเดิมก็คือ ขออนุญาตคนที่ลงทะเบียนก็ช่วยมัดจำ ๓๐๐ บาท เพื่อเป็นการยืนยันว่ามาแน่นอน ถ้าไม่มาเราก็ขออนุญาตนำปัจจัยไปทำบุญในการจัดงานครั้งต่อไป แต่ถ้ามาก็คืนให้ทั้ง ๓๐๐ บาท แล้วก็ทุกอย่างในการจัดงานก็เลี้ยงอาหารทั้งมื้อกลางวันแล้วก็ของว่าง ไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ นะ อันนี้เรื่องที่ ๑ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มประกาศลงทะเบียน
ส่วนเรื่องที่ ๒ ก็คือ อันนี้ก็เป็นคำเตือนที่ค่อนข้างสำคัญ แล้วก็เหตุการณ์วาระต่าง ๆ มันเริ่มปรากฏชัดขึ้น ก็ถ้าเป็นไปได้ ใครมีญาติพี่น้องที่อยู่ต่างประเทศ เป็นไปได้ก็หาทางหนีทีไล่ที่จะกลับมาที่ประเทศไทย จะกลับมาเที่ยวชั่วคราว หรือจะย้ายกลับมาเลยก็ตามความเหมาะสม ตามวาระของแต่ละบุคคล แล้วก็สำหรับการเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศในช่วงปลายปีนี้ไปจนถึงช่วงปีหน้า ก็ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ต้องไปเสียเวลาแพลน ก็คือเลื่อนไปเลยน่าจะดีกว่า อันนี้ก็เตือนไว้ล่วงหน้าไว้ก่อน แล้วก็ถ้าเป็นไปได้ ก็อย่างที่หลวงพี่เล็กท่านเมตตาเตือน ก็เตรียมน้ำไว้บ้าง เตรียมอาหารแห้งไว้บ้าง เตรียมไว้แบบไม่ต้องวิตกกังวลเกินไป ไม่ต้องแตกตื่นเกินไป เตรียมไว้นะ ถ้ายังไม่เกิดเราก็เอามาใช้มากิน แต่ถ้าเกิดเราก็ไม่ลำบากนะ เหตุการณ์ต่าง ๆ มันก็เริ่มปรากฏชัดขึ้น เอาแค่นั่งสมาธิวันนี้ก็รถหวอก็วิ่งผ่านไป ๔ คันเข้าไปแล้ว เหตุการณ์ต่าง ๆ การร่วงของผู้คน เรียกว่าปุบปับไปก็จะเยอะขึ้น ก็ให้เราสังเกต ดังนั้นก็แต่ละคนถ้าเป็นไปได้ก็อย่าประมาท เกาะพระนิพพานไว้ เกาะภาพพระไว้ ทรงพระไว้เสมอ อันนี้ก็เป็นเรื่องแจ้งให้ทราบเรื่องที่ ๒
ส่วนเรื่องสุดท้าย ก็คือเรื่องยอดของกฐินที่หมู่คณะเราเป็นเจ้าภาพ ก็ร่วมถวายพระชำระหนี้สงฆ์ ๔ ศอกปิดทององค์ใหญ่ ที่ถวายกองกฐินที่วัดท่าซุง ก็มีทั้งหมดตอนนี้ล่าสุดงอกขึ้นมากลายเป็น ๓ กอง แล้วก็เป็นกองร่วม คือร่วมบุญกับของครูเกดอีก ๑ กอง รวมเป็น ๔ กอง สำหรับท่านใดที่สะดวก ก็สามารถเดินทางไปร่วมยก ร่วมถวายกับพวกเราได้ หรือไปเจอที่วัดก็มาร่วมถวายด้วยกันได้นะ อันนี้ก็แจ้งให้ทราบ ช่วงนี้ก็ใกล้เทศกาลกฐิน เป็นไปได้ก็พยายามสะสมบ่มเพาะ ร่วมบุญมากน้อยก็ร่วมบุญไป หรือร่วมบุญกับกองบุญที่ทำกฐิน ๑๐๐ กองบ้าง ๑,๐๐๐ กองบ้าง เราก็ร่วมพอสมควร แล้วอธิษฐานให้ได้อานิสงส์เท่ากับกฐิน ๑๐๐ กอง ๑,๐๐๐ กอง มันก็กลายเป็นกุศโลบายที่ทำน้อยได้อานิสงส์มาก สำหรับวันนี้ก็ขอโมทนาบุญกับทุกคน พบกันใหม่สัปดาห์หน้า ขอให้ทุกคนมีความสุข มีความเจริญ สำหรับวันนี้สวัสดี
ถอดเสียงและเรียบเรียงโดย: วันดี กมลพนัส





